Запалкі. Цыгарэты.
За вокнамі зіма.
Зачыненыя дзверы.
І справы да цябе няма.

Нябёсы. Сонца.
Іней яркі, колкі…
Яго агнём тв не сагрэты.
Ад промняў, яркага святла,
На сценах засвяціліся шпалеры –
Жыцця ланцуг няўмольны і бясконцы…

Аркуш паперы. Чысціня і золкасць.
Халодна. Твае спавітыя намеры.
І дрыжыкі па целу:
У цемры думак – постаці хімеры
Крыві на белі народжаных радкоў.
Пустэча і няёмкасць.
Варожасць поглядаў. Нясмеласць.
І чырвань слёз. Пустыя вочы.
Апушчаныя плечы:
Ні жалю і ні шкадавання.
Агораныя ночы,
Вуголлі ад палання…

Зіма прайдзе.
Адззяе іней. І сонца сплавіць лёд.
І загарыцца позірк нейчы
Вясной. Калі пралеску
Ён першую знайдзе…
Тады ў блакіт. У цеплыню.
Да чорнага яшчэ узлеску
Душа адправіцца ў палёт.